NETFLIX - ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Dziękuję wszystkim.
Dziękuję niezmiernie.
O tak.
Znajoma zaszła w ciążę przez Tindera.
Co nie? O tym właśnie mówię.
Kto jest w ciąży przez Tindera?
Oto przyszłość.
Pamiętacie, gdy kiedyś o niej myśleliście?
Jak będzie wyglądać.
Myliliście się.
Wszyscy.
Sądziłem, że będzie jak Star Trek.
Pomijając podróże kosmiczne.
Wszystko będzie czyste, a ludzie mądrzy i z klasą.
Nic z tego.
Wiecie czemu? Ja wiem. Bo białe szmaty też tam są.
I są w ciąży po randce internetowej.
Kto jest w ciąży przez Tindera?
Kto w ogóle zachodzi w ciążę?
Wystarczy, panowie. To nie jest śmieszne.
Dzieci to śmieci.
Jeśli macie dziecko, w sensie własne.
To wiecie, że to śmieci.
Widzieliście, co potrafią. Wiecie o tym.
Widzieliście kiedyś
zmęczone dziecko, które próbuje pić wodę?
Nie wiedzą, jak to robić.
Przyjrzyjcie się. Całkowita porażka.
Wchodzą i:
„Stary, masz 15 lat.
Co z tobą nie tak? Oddycha się nosem, debilu”.
I mają zaburzenia, drą się o nic.
Miesiąc temu leciałem do Tampy na Florydzie.
Miałem zamiar się wyspać, nie?
Ale dwulatek siadł przede mną. Myślę: „Sukinsyn”.
To nie jest fajne.
Gdy ktoś widzi dwulatka, zazwyczaj myśli: „Cholera”.
Psują podróż. Ale nie ten dzieciak.
Był jak mały pieprzony aniołek. Spał całą drogę. Byłem w szoku.
Potem wylądowaliśmy. Jego mama go budzi:
„Casper”. To jego imię.
Był biały. Oczywiście.
Zdecydowanie. „Casper, skarbie, budź się”.
Casper wstaje i mówi:
„Nie! Nie chcę! Ja nie chcę iść!”.
„Koleś, dolecieliśmy. To dobrze.
Nienawidzisz Tampy?”
Niewiele dzieli mnie od wazektomii.
Ciągle o tym myślę.
Gdyby tylko była bardziej dostępna.
Jakby robili ją w sklepach, miałbym już z pięć.
Przyjaciele mi odradzają: „Nie rób tego.
A gdy pewnego dnia ci się odwidzi?”.
A ja im na to: „Jakiego dnia?”.
Kiedy on nadejdzie? Nienawidzę dzieci od małego.
Jeśli zrobię wazektomię i zmienię zdanie,
to zawsze mogę adoptować dziecko.
Nie wiem, czemu inni tego nie rozumieją.
Co złego w adopcji? Po co budować zespół od zera,
skoro są wolni zawodnicy do wzięcia?
Wiecie?
Niektórzy są przeciwko adopcji.
Znacie takich? „Nie, kurwa. Nie ma mowy”.
Mój kumpel tak ma. „Dziecko musi mieć moje geny.
W stu procentach bez względu na nic”.
Ja na to: „A ktoś ty, król? Co ty gadasz?”.
Debilu, to nie Gra o tron. Tu chodzi o opiekę.
I zaraz, twoje geny? Ojciec olał twoją rodzinę.
Nie skończyłeś studiów. I jesteś mały i łysy.
Masz okropne geny.
Jeśli dbasz o geny, to niech twoje się skończą z tobą.
Nie jesteś lekarzem. Przeżyjemy.
Nie ma w tym nic złego. No i można
najpierw obejrzeć towar.
Sprytnie, nie?
Uznajmy, że mam własnego syna.
I powiedzmy, że urodził się z zębami jak koń.
Dwa razy większymi niż normalne. W stylu Królika Bugsa.
To nie koniec świata.
Nikt nie powie: „Już nie chcę mieć dzieci”.
Trzeba być potworem. Ale nikt też już o tym nie marzy.
„Mając dziecko, nauczę je
jeść pizzę z ziemi, by mogło nimi gryźć”.
Jak jest wiatr, to muszę go trzymać, bo na nich odleci.
Zdjęcie rodzinne, a ty: „Bez uśmiechu. Pamiętaj.
Draniu z końskimi zębami. Zatruwasz mi życie”.
Przy adopcji ten problem znika.
Po prostu idziesz do sierocińca.
Rozglądasz się. Dzieci wychodzą z klatek.
„Wybierz mnie. Proszę”.
Proszę.
Ty na to: „Dzieci, chcecie zbyt wiele.
Dajcie mi przejść”.
I dostrzegasz nieśmiałe dziecko z tyłu.
Patrzycie na siebie. „To może być on.
Mój synek”.
Podchodzisz. Mówisz: „Cześć, mały.
Jak ci na imię?”.
On na to: „Peter”.
„Cześć, Peter. Jestem Ari”.
„I co z tego?”
- „Chcesz iść do domu?” - „Nie wiem, może. A co, kurwa?”
„Chyba cię lubię.
Chyba będziesz moim synem”.
A on: „No byłoby spoko”.
- „Cieszysz się?” - „Tak”.
- „Pokażesz, że się cieszysz?” - „Co mam zrobić?”
„Uśmiechnij się czy coś”.
„Nie chcę”.
„Czemu? To fajne uczucie. Wszyscy to lubią.
Ćwiczą się mięśnie twarzy”.
On na to: „Dobra”.
„Nie! Pieprzone końskie zęby.
Sprytnie, sukinsynu. Nigdy stąd nie wyjdziesz”.
Pieprzona paniusia od Tindera.
Stosowała dwie metody antykoncepcji.
Użyli prezerwatywy, ale ta pękła.
Więc skorzystali z pigułki „dzień po”.
Plan B nie zadziałał. Nie zawsze działa. Wiem.
Gdy to słyszysz, uświadamiasz sobie,
że ona na pewno jest...
kłamcą.
Nie ma takiej opcji.
Każda z tych rzeczy zabiłaby to dziecko.
Niemożliwe, że nie zadziałały.
Czy ta sperma robiła uniki jak futbolista amerykański?
Nikt w to nie uwierzy.
I komu pękają prezerwatywy?
Jak ci pękają, to robisz to źle.
Nie masz już 17 lat. Jak to robisz? Tak?
- „Kurwa. Kolejna pękła”. - „Wiem. Zwolnij trochę”.
Gdzie chcesz wiercić? Tam nie ma ropy, stary.
Chociaż pocałujcie się raz na jakiś czas.
One nie mają pękać.
Raz, gdy miałem siedem czy osiem lat,
znalazłem prezerwatywę, nieużywaną.
I...
nie wiedziałem, co z nią zrobić.
Dowiedziałem się po dziesięciu latach.
A po 15 przestałem ich używać.
Prezerwatywy są do bani.
Nie wiecie dziewczyny, jakie to gówno.
Nigdy ich nie miałyście.
To przewaga kobiet. O tym się nie mówi.
Oto jakie to uczucie.
To jakbyście mieli masaż, będąc w płaszczu zimowym.
Myślicie: „Wiem, do czego zmierzasz.
Nie jest to nieprzyjemne,
ale kontakt ze skórą bardzo by pomógł”.
Znalazłem tę prezerwatywę. Nie wiedziałem, co z nią zrobić.
Co byście zrobili? Zrobiłem bombę z wodą.
Tak robią dzieci. Zrobiła się duża. Taka duża.
Sprawdziłem jej wytrzymałość. Trzęsła się, gdy nie dotykałem.
Tak była pełna.
Miała taki kształt:
Leżała na werandzie, a jej molekuły prawie pękały.
„Co ja z tym zrobię? To moje dzieło życia”.
Wtedy nim było.
„Co zrobić?” Zobaczyłem kumpla za rogiem.
I pomyślałem: „Walnę tego skurwiela”.
Po to ten kondom przyszedł na świat.
By zmoczyć Aarona. Podnoszę ją, nie?
Nie widział mnie. Wyszedł zza rogu.
Rzuciłem w niego z całej siły.
Odbiła się od niego i upadła. Nawet nie pękła.
Jak ma pęknąć przy seksie?
Coś z wami nie tak.
Tak się zachodzi w ciążę przez Tindera.
Nie wiem, stary. Masz dzieci?
Nie? Co zrobiłeś, wyjąłeś go?
Najlepsza metoda antykoncepcji.
Nie prezerwatywy. Wyjmowanie zawsze działa.
Ludzie mi nie wierzą.
Ma stuprocentową skuteczność. Nie zawiodło przez pięć tysięcy lat.
Stuprocentową.
Wiecie, co ma mniejszą?
Prawie wyjmowanie.
Znacznie mniej efektywne.
Gdy wyjmujesz i masz taką minę:
Nie profanujcie wyciągania
gównianym prawie wyciąganiem.
Zanim skończycie, musicie przynajmniej dotknąć kutasa.
A nie wyciągać w stylu: „Och, jest”.
Musicie sobie jakoś pomóc.
Pieprzona ciąża z Tindera.
Jak to wytłumaczyć?
Jak wytłumaczy to dziecku, gdy ono dorośnie?
Jak spyta: „Mamusiu, skąd się wziąłem?”.
Co mu powie?
Coś w stylu: „No cóż, Tinderiuszu...
kiedyś mamusia ściągnęła aplikację.
A potem cały wieczór robiła:
»Nie. Może być«.
I tak się narodziłeś”.
Nie miałbym nic do dzieci,
gdyby rodzice z nimi nie łazili.
To moja zmora.
Wszędzie je widzę.
Ogólnie rodzice są spoko, ale nie wszyscy.
Byłem w tym roku na Bonnaroo. Byliście kiedyś?
Jest super, nie?
Wielki festiwal w Tennessee. Plener i cztery dni muzyki.
Świetna zabawa.
Ale czasem przyjeżdżają rodzice z pieprzonymi dziećmi.
Kilkuletnie dzieci biegające na Bonnaroo.
Aż chce się powiedzieć: „Ej. My tu ćpamy.
Jasne?
A po kwasie twoje dziecko jest straszne.
Ma wgląd w moją duszę, nieważne, co tam widzi.
To demon i go zabiję.
Zabiję demona, żeby uratować resztę ludzi.
Będzie dobrze, Kendrick. Zabiję tego demona”.
Są miejsca nie dla dzieci, na przykład restauracja.
Chodzicie czasem? Odkładasz kupę kasy.
Idziesz na randkę. Masz koszulę.
Chcesz potem zaliczyć.
Szukasz takiej drogiej. Raz się żyje.
Znajdujesz. Miejsce, gdzie, siadając,
dają ci serwetkę na kolana.
Myślisz wtedy: „Niewolnictwa już nie ma.
Po co to robisz? Nie ma potrzeby”.
Nie czytałem recenzji:
„Siedziałem jak cieć z serwetką na stoliku
ze czterdzieści minut”.
Ale jest fajnie. To randka. Atmosfera jest dobra.
Siadasz zadowolony, znajdujesz miejsce.
A dwa stoliki obok:
„Nie! Nie chcę!”.
Jakiś pierdolony dzieciak.
Jakiś maluch siedzi
w jednym z tych debilnych fotelików.
Krzesło do karmienia. Nieważne, jak to się zwie.
My takich nie mamy. Jesteśmy normalni.
Myślę sobie: „Po co on tu? Strata forsy.
Nawet tego nie zapamięta”.
Nie ma jeszcze kubków smakowych.
Nie doceni pracy szefa kuchni.
Gwarantuję, że byłby bardziej zadowolony
z banana rozgniecionego moją stopą.
Widziałby, jak to robię.
Spytałby: „Baban?”. A ja na to: „Tak kolego, baban”.
Wysmarowałby sobie twarz, trochę wziął do buzi.
I byłby w chuj uroczy.
Dzieci są urocze. To muszę przyznać.
Masz dzieci? Bo tak wyglądasz. Nie? Ile ty masz lat?
- Trzydzieści. - To wyglądasz okropnie.
Myślałem, że z pięćdziesiąt siedem. Ale numer.
To przez siwe włosy. Cholera.
Dzieci czasem są urocze, ale nagle przestają.
Biegają, bawią się, a potem srają w gacie.
Robią pod siebie.
Wszyscy udają, że to normalne. Nie jest. Pachnie gównem.
Nieważne, ile mają lat, to nadal zapach gówna.
Najgorsze, że gdy się zesrają, nie obchodzi ich grawitacja.
Nie czują jej. Robią:
Zaraz wypadnie ci z gaci, koleś.
Ja też robię w gacie. Popijam, więc to oczywiste.
Ale zdarza mi się raz na dwa lata.
I jestem świadomy, że się zesrałem.
Nie piję dalej. Mówię znajomym:
„Zostawiłem włączony piekarnik. Muszę iść i sprawdzić.
Wybaczcie. Nie chcę, ale muszę”.
Zesrałem się w tym roku.
Miałem na myśli maksymalnie co dwa lata.
A nie średnio.
Najdłuższa przerwa trwała dwa lata.
To było w kwietniu. Pamiętam to.
Bo byłem w samolocie. Leciałem do Australii...
A jest dobry moment, by się zesrać?
Nie mówisz sobie: „Czasem lepiej się zesrać i mieć to z głowy”.
Lot trwał trzynaście godzin, byłem w połowie
i poszedłem się wysikać.
Puszczacie czasem wtedy bąki? To normalne. Każdy tak ma.
Dziewczyny też?
Nie?
Wiele tracicie. Musicie spróbować.
Macie lepiej, bo siadacie.
Więc brzmiałoby to jak tuba.
Możecie ruszać nogą i...
Coś jak Miles Davis na trąbce.
Robiłybyście:
Wiecie?
No więc, puszczałem bąka, sikając.
I nagle:
Ale myślę sobie: „Nie, to tylko bąbelek”.
Nie chciałem wierzyć. Poszedłem na miejsce.
Musiałem dojść do okna.
„Przepraszam, rusz się, przepraszam”.
Gdy tylko usiadłem pomyślałem: „No to mamy problem”.
Kiedy się rozgniecie, to wtedy czuć.
No to mówię: „Kurwa. Wstawaj.
Myślałem, że już, ale to jeszcze nie koniec.
Przepraszam. Wstawaj”. Musiałem lecieć do toalety.
Miałem bobka na środku majtek.
Tak.
Był taki szeroki i tak długi.
Wyglądał jak mapa Chile.
Topograficzna mapa Chile.
Z pasmami górskimi i w ogóle.
Bobek nie ubrudził jeszcze spodni.
Ale majtek nie dało się uratować.
Musiałem je wyrzucić do kosza.
Dałem sobie radę jak dorosły.
Opanowałem sytuację.
W pierwszej klasie rzekłbym:
„Ej, plebsie. Przewiń mnie”.
Ale w ekonomicznej musiałem radzić sobie sam.
Wiecie, jak to jest wciskać takie majtki
do tej małej pieprzonej dziurki
w koszu na śmieci w samolocie?
Miałem już wychodzić, ale pomyślałem:
„Zaraz, chwila”. Wziąłem ręcznik papierowy.
Przykryłem nim majtki, żeby je choć trochę zakryć.
Dla kolesia po mnie.
Gdybym to ja wyrzucał coś do kosza
i zobaczył na samej górze usrane gacie,
pomyślałbym...
„Kto stąd wyszedł?”.
Spędziłbym resztę lotu, chodząc po przejściu
i próbując sobie przypomnieć.
Aż w końcu rzuciłbym: „To ty.
Wiem, że to ty”.
Trzeba to jakoś zakryć.
To jak zabić dziecko w lesie i przykryć je jakimiś liśćmi.
Pieprzona ciąża z Tindera.
Powiedziała temu kolesiowi,
choć nie zamierzała. Chciała wychowywać sama.
Myślała: „Ledwie znam jego imię”.
W sumie racja.
Zmieniła zdanie po ośmiu miesiącach.
No i tygodniu.
Mówi: „Ari, on ma prawo wiedzieć”.
Na co ja: „Kiedyś miał”.
Teraz ma prawo nigdy się nie dowiedzieć.
Spotkali się w parku.
Powiedziała później, cytując, że „dziwnie zareagował”.
Ach tak? Serio?
Zareagował dziwnie?
Gdy dowiedział się, że za tydzień będzie ojcem?
Nie był wyluzowany?
Jak miał się zachować? Z perspektywy tego faceta,
jak bardzo to, czego się dowiedział,
różniło się od jego oczekiwań.
Dostając telefon po takim czasie,
pomyślałbym sobie to, co każdy facet tutaj.
Nasza pierwsza myśl: „Cóż, pragnie mojego wacka.
Chyba nie jest taki zły.
Muszę mieć fajnego.
Pewnie myślała o nim cały czas.
Nie mogła skupić się w kościele, w pracy, przy znajomych.
Pewnie ciągle myśli o tym wacku.
Jest jak nałóg, rozumiem”.
Jej znajomi: „Margaret, jesteś tu?”.
„Myślałam o tym wacku”.
W końcu nie dała rady.
Wiecie, zmiękła.
Uległa pokusie.
Poddała się. Zadzwoniła.
I wiecie co?
Dostanie tego wacka.
Takie miałbym nastawienie, idąc tam.
Jestem zadowolony, co nie? A potem widzę to?
Szybko policzyłbym miesiące.
Nie.
Kurwa...
I koniec.
To też dziwne? Miłego zbierania mojego mózgu.
Niektórzy powinni mieć dzieci. Ja za dużo narzekam na dzieci.
Ale niektórzy powinni. To widać.
Wymyśliłem, jak poznać, czy się nadajesz.
Po reakcji znajomych, gdy mówisz im o dziecku.
Stąd wiadomo, czy się nadajesz.
Wiecie? Są dwa scenariusze.
Powiedzmy, że jesteś po ślubie.
Jesteś z nią już trochę. Powodzi wam się.
Rozmawiacie o tym, chcecie tego. Udaje się i mówisz znajomym:
„Samantha jest w ciąży”. A oni:
„Super, stary. Gratulacje, cieszę się waszym szczęściem”.
To jeden.
Jeśli to właśnie ty, to zrób to.
Drugi to znajomi, którzy spotykają się z kimś.
I mówią: „Hej, Margaret jest w ciąży”.
A wszyscy: „Kurwa.
O nie.
I co zrobisz?
Myślałeś, żeby ją zabić?
Nie rób tego. Teraz wykryją wszędzie DNA.
Jeden włos i cię mają. Najlepiej kogoś do tego zatrudnij”.
Dla tych ludzi, z ciążami po randce z Tindera,
aborcja nie jest prawem, to ich obowiązek.
Ale nie zawsze ją robią. Tak jak mój kumpel Luis Gomez.
Jest komikiem. Zaliczył wpadkę.
Znali się dwa miesiące. I co teraz?
Swoją drogą, nie pyta się małżeństw: „I co teraz?”.
Nigdy się o to nie pyta.
Pytam: „I co teraz?”.
A on: „Nie wiem. Chcę uciec.
Ale nie mam na paliwo,
więc chyba zamieszkamy razem”.
Kurwa. Nie ma czegoś pomiędzy ucieczką
a wspólnym mieszkaniem?
Chyba jest tam sporo do odkrycia.
A on: „To znaczy?”.
Ja: „Który to miesiąc?”. Mówi: „Drugi”.
Na co ja: „Nadal masz paragon.
Możesz je jeszcze zwrócić za kaucją”.
- On: „O czym ty mówisz?”. - „Mówię o aborcji”.
Postanowili urodzić. Mała wskazówka dla facetów.
Gdy mówicie komuś o aborcji,
namawiacie go do niej, a on jej nie robi...
nie zapomni wam tego.
Będzie o tym pamiętać.
Gdy Luis jest z dzieckiem na grillu,
a ja przychodzę, mówi:
„Och, twój wujek Ari. Kazał nam się ciebie pozbyć”.
„Koleś, przestań.
Było śmieszne przez rok, ma już siedem lat.
Nienawidzi mnie. Pokazuje tak, gdy mnie widzi. Przestań”.
Czy wy...? Zadam wam pytanie.
Macie pracę? Albo kiedyś mieliście?
Robiliście ją automatycznie? Nie myśląc?
Tylko powtarzając ruchy.
I jeśli macie dobry humor,
śpiewacie lub gwiżdżecie? Gwizdanie w pracy.
Każdego w końcu dopada. Gwizdanie w pracy.
Super, wiesz, co to gwizdanie.
Myślicie...
Myślicie, że lekarze gwiżdżą przy aborcji?
Myślę, że muszą. Oczywiście, że nie codziennie.
Ale w piątek pod koniec pracy.
Pewnie nucą:
Wszyscy pracują na weekend
Wszyscy muszą...
Tak wygląda aborcja? Nie wiem. Nie widziałem.
Tylko czekałem w samochodzie, nie byłem w środku.
Myślę, że wyciąga się płód i rzuca nim do kosza.
Jak się spudłuje, pielęgniarka ma rzut za trzy.
Nie? Nie tak? No dobra.
Przy okazji dziękuję wszystkim paniom,
zwłaszcza mamom, że mnie nie zbeształyście.
Mam tak często z mamami.
Mówią: „Wal się. Obyś nigdy nie miał dzieci”.
„Zgadzam się. Gramy do jednej bramki”.
Dzięki kobiety za cierpliwość.
Kobietom czasem odwala. Nie zawsze.
Ale czasami tak.
„Kobiety są stuknięte”. Znacie to? Ja tak, ale nie zgadzam się.
Czytałem w sieci o hormonach u kobiet.
Podobno kobiety mają
czterdzieści procent więcej hormonów niż faceci.
Prawie o połowę więcej. I nie mówię tu o okresie.
Nie wiem, co się wtedy dzieje. Piekło na ziemi.
Mówimy o tej reszcie miesiąca.
Tyle mają faceci, kobiety prawie o połowę więcej.
Pojawia się tu gówno, o którym faceci nie mają pojęcia.
Nasz poziom jest tu, a wy macie: „Uczucia, emocje”.
Mówią, że jesteście stuknięte. Czemu? Bo raz na jakiś czas,
powiecie znienacka: „Wal się”?
Przy tych liczbach to i tak nieźle.
Przynajmniej trzy dni w tygodniu
powinnyście budzić nas z nożyczkami,
mówiąc: „Nie tym razem”.
I odkicać z powrotem.
Więc gratuluję wam, panie, bycia zadziwiająco normalnymi.
Znam kolesi, którzy jeśli się nie wyśpią
i zajedziesz im drogę,
pojadą za tobą do pracy i zagrożą śmiercią.
Wolę słyszeć „Wal się” raz na jakiś czas.
Mój brat zabiera wszędzie dzieciaka.
To porażka, gdy pomyślisz, że to rodzina.
Mieszka teraz w Europie.
Bo nie wiedział, że musi płacić podatki.
Tak mi powiedział.
„Obowiązują każdego?” A ja: „Tak, stary. Każdego”.
Nigdy ich nie płacił.
Wisi rządowi z dwieście tysięcy.
No trochę się zebrało.
W końcu stwierdził: „Wybaczcie. Wyjadę sobie.
Źle mi z tym, że wam tyle wiszę,
więc się stąd wyniosę.
Nie dam wam tych pieniędzy, więc się wynoszę”.
Mieszka w Europie. Okazuje się, że jest tam podobnie.
Mają to, co my. Nie ma już większych różnic.
Niewielkie.
Są niewielkie różnice. Strony porno mają po kropce „PornHub.uk”.
Ale da się przeżyć.
Mają też inne pornosy. „A cumuj w mym porcie”.
Czy to pirat? Co ja tu robię?
Co to za akcent? Angielski? Miał brzmieć jak angielski.
Chyba nie wyszło.
Miałem lecieć do Danii na jakiś festiwal.
Zapewnili transport, co było super.
Zadzwonił brat: „Jesteś w Europie. Poróbmy coś”.
Ja: „Pewnie. A co chcesz?”.
Patrzy na kalendarz, był Oktoberfest.
„Jedziemy na Oktoberfest?” Ja na to: „Jasne”.
Dwóch Żydów wraca do Niemiec?
Weźmy to, co nasze.
Wiecie, osikajmy grób Hitlera.
Ale on na to: „Chyba nie mają grobu Hitlera”.
To będę sikał, gdzie popadnie, może trafię.
I tak było. Osikałem całe Niemcy.
Sikałem z kilkadziesiąt razy.
Cały czas. Nie ma problemu.
Jak jesteś Żydem, nic ci za to nie grozi.
Musisz serio narozrabiać. Ukraść samochód albo gorzej.
Darują drobne przewinienia. Ze względu na historię.
Chyba nadal mają wyrzuty sumienia.
Mieliśmy konflikt, jeśli ktoś nie wie.
Oczywiście przegraliśmy.
Ale trochę ich poniosło, więc...
Dobra, koniec z Holokaustem.
Byłem w pociągu do Niemiec. Tak dla odmiany.
Ostatni. Już koniec. Więcej nie będzie.
Nie można się z tego śmiać.
Nieładnie.
Brat wsiadł w samochód i przyjechał na dworzec.
Mówimy, skacząc: „Bracia Shaffir jadą na Oktoberfest”.
Ale wtedy otwierają się tylne drzwi.
I słychać: „Nie! Nie chcę! Nie chcę jechać!”.
Zabrał czterolatka na Oktoberfest.
Ja na to: „Jaja sobie robisz?”.
On: „Miałem go nie brać?”.
„Dobrze to odczytałeś. Miałeś go nie brać”.
Był jak rodzice, gdy coś spieprzą.
„Trzeba było powiedzieć.
Skoro nie chciałeś”.
„Czemu miałbym to mówić? Nie trzeba tego mówić.
Nie przyniosłeś wąglika. Wiadomo, że nie wolno.
Tak samo nie wolno, jak przyprowadzać tu dziecko”.
Pyta: „Czemu?”. Oburzył się. Jak to rodzic.
„Czemu miałby tu nie być?”
„Bo mam zamiar się nawalić.
I wątpię, czy to ogarnie.
Pewnie będzie rzygał jako pierwszy.
Już to robił. Zerzygał się bez powodu.
To jak będzie?”
Chciał mnie urobić: „O weź, jest mądry jak na swój wiek”.
Dobra, ale jak na mój jest głupi.
I nie jesteśmy w przedszkolu, tylko na festiwalu piwa.
Dla mnie to analfabeta. Wybacz.
Nie wmówisz mi, że ktoś taki jest mądry.
Ciąża z Tindera.
Ktoś tu nie wie, co to Tinder?
Każdy wie albo udaje.
Moja babcia spytała:
„Co to Tinder?”. Ja na to: „To nic takiego”.
Jak wytłumaczyć 94-latce, czym jest Tinder?
Mówi: „Ja nic nie wiem”.
A ja: „No dobra, więc...
Był sobie kiedyś wielki człowiek, o imieniu Steve Jobs.
Przekazał nam do rąk moc komputerów.
Dał nam dostęp do informacji
wprost w nasze dłonie.
To był świetny okres dla ludzi.
Naprawdę.
A po siedmiu latach używaliśmy tego do bzykania”.
Geje doszli do tego w dwa lata.
Wyprzedzali swoje czasy.
„Homoseksualni naukowcy,
zostawcie to, co robicie. Wykombinujcie coś.
Nie potrzebujemy informacji. Pieprzmy się”.
A potem znajoma tak zaszła w ciążę.
Rodzice mnie wkurzają. Czasem to ich nagrywanie.
Swoim nowym iPhonem.
Myślą, że są kamerzystami.
Ale nie są.
Ich nagrania są do bani. Ale nie chodzi o jakość.
Chodzi o ich cel.
Sądzą, że warto pokazywać to, co nagrali.
Ale można je skasować. Jest taki przycisk.
Gdy ktoś pokazuje mi nagranie, mówiąc:
„Nagrałem dzieciaka”. Czuję się jak Dexter,
bo muszę udawać emocje,
które normalna osoba by miała w takiej sytuacji.
Zawsze mówię: „Uroczy. Jak to robi?”.
To bez sensu. „Patrz, chodzi”.
„Jak każde dziecko.
Na YouTube można zobaczyć pięciolatka,
który gra w golfa jak zawodowiec.
A ty pokazujesz mi chodzenie? Wal się.
Twoje dziecko jest słabe”.
„Mówi: »Dada«”.
„Nie tak się wymawia to słowo.
Super. Nagrałeś, jak się myli. Pewnie będzie się tego wstydził”.
To wkurzające.
Znacie to? Kto tu ma dzieci?
Ilu z was? Niektórzy. Ile mają lat?
- Pięć. - Pięć lat. Jedno?
- Jedno wam wystarcza? - Tak.
Macie rację.
Nie ześwirowaliście jak inni.
„Może ósme będzie lepsze”.
Bawi się czasem?
Siedzi na ziemi, jest fajnie.
Upada, ale to nic. Wstaje i wraca do zabawy.
Ale jak ktoś zobaczy, to są jak: „Widziałeś to?
Zaraz tego pożałujesz.
Ale sam tego chciałeś”.
I zaczynają płakać. Nie dlatego, że ich boli.
Udają własną wersję płaczu.
Robią to z pamięci. Są w tym słabi, nie są aktorami.
Nie wiedzą jak. Upadają i robią:
„Koleś, to był duch. Miał być płacz”.
Nie jest im nawet źle.
Więc próbują to wymusić.
Są jak feministyczne blogerki.
Nikomu nie jest tak źle, jak im.
„Wal się. Nienawidzę cię”.
„Po co ten gniew? Taki ładny dzień”.
„Milcz. Nie mów mi, jak mam się czuć”.
Rodzice nawet inaczej się budzą.
Nie miałbym nic do tego, jeśli rodzice mówiliby szczerze,
jak wygląda ich życie.
Wielu mówi: „To wspaniałe błogosławieństwo.
Każda chwila jest błogosławieństwem”.
Ja: „Każda chwila?
To skąd masz te wory pod oczami?
Są tak wielkie, że się trzęsą.
Zaraz pękną”.
Mój kumpel Avi ma dwójkę dzieci.
Oto jak się budzi. Tak robią to rodzice.
Jest niedziela, dzwoni budzik. On śpi spokojnie.
Gdy tylko go usłyszy, to:
„Wstawać! Zęby, ubieranie, jedzenie.
Ruchy. Już!
Dawaj!”.
Jest jak na wojnie, tak jest codziennie.
Śpisz jak żołnierz.
Jak można tak żyć?
Ale nie my single. My wstajemy inaczej.
Oto jak ja wstaję w niedzielę.
Po pierwsze, zero budzików. Wstaję, jak popadnie.
Zostawiam to losowi.
Śpisz sobie spokojnie, nie? A po chwili robisz:
Pamiętacie to, rodzice? Jak to jest wracać do łóżka?
Pamiętacie te czasy?
A dwugodzinną drzemkę?
Myślisz sobie: „Dobra, jest 9.30... 11.15? Jak to się stało?
Przeniosłem się w czasie? Co się stało?
Chyba nie mogę... Już 12.45? Co jest?
Czy mogę...? No i proszę, już 14.00”.
Pamiętacie bycie zmęczonym snem?
Próbujesz zasnąć. Starasz się.
Ale leżysz z zamkniętymi oczami prawie godzinę.
Myślisz: „Nic z tego nie będzie.
Robię, co mogę.
Nie wychodzi, więc mogę już wstać.
Słońce zachodzi.
Wezmę witaminę D, zanim się zabiję”.
W jednym mają rację, pytając: „Nie czujesz się samotny,
nie mając dzieci?”. Ja na to: „O tak.
To straszna samotność, której nie doświadczycie.
Pustka, która ciągnie się przez wieki.
Straszna samotność.
Tak.
Ale potem dzwonię do znajomych i mi mija”.
Jest coś w posiadaniu dzieciaków.
Wypełniają pustkę lepiej od znajomych.
Mam siostrzeńców.
Kiedy są obok, wypełniają ją, wiecie?
Fajnie się bawi i ich uczy.
Ale mieszkają w innym mieście. Więc co mi zostaje?
Bawię się z obcymi dziećmi w parku...
Nie podoba się to ich rodzicom.
Zawsze mówią: „Zostaw moje dziecko”.
„Nie jestem pedofilem”.
Ale gdy się o tym wspomni, myślą już tylko o tym.
To jak wypełnić pustkę?
Jak robią to single?
Psami.
Tak to robimy. Każdy singiel po trzydziestce z psem
jest podejrzany.
Kocham psy.
Polizałbym psu pysk. Ja się nie pierdolę.
Jak jest dobry, to tego chce.
Jest dobry, więc to dostaje.
„Byłeś grzeczny?
Grzeczny piesek”.
Inni patrzą dziwnie.
„Nie boisz się chorób?” A ja: „Tylko depresji”.
Tyle mi zostało.
No i Nicole urodziła.
Ta panna od Tindera.
To nie Tinderiusz, jak jej sugerowałem.
Chłopiec Tinderiusz, a dziewczynka Tinderanna.
Tak egzotycznie, co nie?
Pieprzone gówno.
Urodziła. Mówiła, że to nic nie zmieni.
Wcześniej mieszkała w Nowym Jorku.
A teraz w stanie Arkansas.
Ktoś pyta, w którym mieście?
Bo są tam jakieś fajne? Nie. Nikt nie wnikał.
Arkansas nie ma fajnych miast.
Znacie kogoś, kto powinien zrobić aborcję?
Patrzycie, mówiąc: „Dzięki tobie to legalne”.
Tylko ze względu na twój przypadek.
Czasem ją robią, czasem nie.
Co mówią, gdy jej nie chcą?
Choć wszyscy wiedzą, że powinni.
„Wiem, powinnam ją zrobić, ale nie pozwala mi...”
- Jezus. - Tak, Bóg.
To zawsze jest Jezus.
Zawsze tak jest. „Żadnej aborcji, tylko religia”.
Nicole powiedziała to samo.
„A gdzie była religia, gdy pieprzyłaś się pod dyskoteką?”
Nie rozumiem. Był tam Jezus?
On przebił mu prezerwatywę?
Mówiąc: „To grzech, tak nie wolno.
Pieprzycie się bez gumki albo w ogóle.
Jak przykazał Pan”.
Tak na logikę, to tak nie działa.
Religia nie jest wymówką.
To nie przymus.
Ale nie ma nic wspólnego z religią.
Długo zagłębiałem się w religię.
Byłem jednym z... nich.
Macie też z tej strony.
Więc sporo wiem.
Oto powód.
Jest tylko jedna droga do nieba.
Zwłaszcza w chrześcijaństwie. Jedyna droga do nieba,
bez czyśćca, piekła, prosto do nieba,
to umrzeć bez grzechu.
Jedyny na to sposób
to być usuniętym, zanim się narodzi.
Więc...
jak kochasz Jezusa i swoje dziecko...
wyślij je do nieba.
Tylko głoszę słowo Pana. Po to tu dziś jestem.
Dziękuję wam bardzo. Tyle ode mnie.
Byliście świetną publicznością.
Jesteście super.
Napisy: Piotr Lipiec